#5 JAKOŚĆ KOŚCI ZALEŻY OD BIEGOWEJ DŁUGOŚCI?

   
    Ćwiczenia (obciążanie tkanki kostnej) są rozpatrywane jako profilaktyka osteoporozy. Zgodnie z prawem Wolffa: kształt i gęstość kości zależy od sił na nie działających (jeśli siły zewnętrzne działają na kość, są one stymulacją dla komórek kościotwórczych - osteoblastów - do ich działania). Osoby systematycznie podejmujące trening biegowy mają istotnie większą gęstość mineralną kości od tych, prowadzących siedzący tryb życia, co skutkuje zmniejszonym ryzykiem złamań oraz chroni je przed zbyt szybkim obniżeniem się tego parametru wraz z wiekiem.
    Ilość przebieganych tygodniowo kilometrów może mieć odzwierciedlenie w gęstości mineralnej kości. Temat ten został przebadany na grupie biegaczy, którzy mają do czynienia z tą aktywnością od minimum 2 lat i dla których stanowi ono główną aktywność fizyczną. Zostali oni podzieleni na kilka grup w zależności od przebieganego dystansu i porównani z osobami prowadzącymi siedzący tryb życia (nie podejmujących aktywności takich jak bieganie, pływanie, jazda na rowerze i trening oporowy). Pomiar gęstości kości kończyn dolnych okazał się istotnie statystycznie wyższy dla grupy biegającej około 24 - 32 km/tydzień. Dystans wynoszący powyżej 40 km/tydzień nie wnosił dalszych istotnych zmian w gęstości mineralnej kości. Jedyną zmianą odnotowaną z dalszym zwiększaniem się tygodniowego dystansu była wzrastająca gęstość kości piszczelowej i strzałkowej, co można traktować jako adaptacja organizmu na powtarzające się zwiększone działanie sił na te kości (są one narażone na największe przeciążenia). Wywołuje to większą odporność na urazy dotyczące tkanki kostnej (np. złamania przeciążeniowe) przy bieganiu na tak dużych objętościach treningowych. ("Relationship among running mileage, bone density, and serum testosterone in male runners."). 
    Stwierdza się także trend, w którym biegacze osiągający dystans tygodniowy w zakresie 32 - 88 km/tydz posiadają mniejsze wartości w gęstości kości biodrowej (część proksymalna - bliższa) od tych, biegających mniejsze dystanse. W odniesieniu do osób prowadzących siedzący tryb życia oraz biegaczy trenujących w objętościach do 80 km/tydzień, badania sugerują, że objętość treningowa powinna zamykać się w wartości nie większej niż 95 km/tydzień, by odnosić pozytywne efekty w gęstości kości (proksymalna - bliższa - część kości udowej). ("Bone mineral density and serum testosterone in chronically trained, high mileage 40–55 year old male runners.").
   Istnieją także dowody na to, że zbyt intensywne/forsowne bieganie (zbyt duże objętości treningowe) może powodować spadek gęstości kości w obrębie tułowia oraz odcinka lędźwiowego kręgosłupa.
   Musimy jednak pamiętać, że wypracowanie pozytywnych efektów na tkance kostnej wiąże się przede wszystkim z systematycznie podejmowanym oraz racjonalnie zaprogramowanym treningiem, który towarzyszy nam przez długi czas, nie tylko w okresie letnim, kiedy wyjście na trening jest "najłatwiejsze".

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

#2 CO Z TĄ KOŚCIĄ?

     Do czynników, które wpływają na gęstość mineralną kości zaliczamy: wiek, płeć, pochodzenie, styl życia, przebyte choroby oraz urazy. Utrzymanie prawidłowej gęstości kości jest bardzo ważne w  prewencji oraz zapobieganiu rozwoju osteoporozy. Skupmy się jednak na aktywności fizycznej, rozpatrując ją jako czynnik wpływający na osiąganie szczytowej masy kostnej oraz utrzymywanie prawidłowej gęstości kości w późniejszym okresie.     Przyjmuje się, że systematyczna aktywność fizyczna oraz wywierane w czasie jej trwania obciążenie wpływa na zwiększenie gęstości mineralnej kości oraz chroni przed zbyt szybką jej utratą związaną z wiekiem oraz innymi czynnikami powodującymi proces degeneracji. Zmiany w gęstości mineralnej kości są różne w zależności od rodzaju, czasu trwania, intensywności oraz częstotliwości podejmowania aktywności fizycznej. Wpływ ten może być zarówno pozytywny, powodujący zwiększenie gęstości kości, jak i negatywny, wywołujący odwrotny d...
Czytaj więcej

#13 ŁAPIĄ CIĘ SKURCZE?

Obraz
Skurcze mięśni szkieletowych są częstym doświadczeniem u osób aktywnych fizycznie. W szczególności są spotykane u biegaczy długodystansowych, triatlonistów, kolarzy, piłkarzy, tenisistów i koszykarzy. Skurcze mogą być wynikiem stanu naszego zdrowia, a tym samym związane są z uwarunkowaniami genetycznymi, chorobami mięśni, chorobami endokrynologicznymi oraz metabolicznymi, zaburzeniami wodno - elektrolitowymi oraz przyjmowanymi środkami farmakologicznymi. W poście skupimy się jednak głównie na skurczach związanych z aktywnością fizyczną. Pojawiają się one w trakcie lub w różnych okresach po zakończeniu aktywności fizycznej. Są one lokalne, w obrębie różnych grup mięśniowych, najczęściej w okolicy łydek, mięśni kulszowo - goleniowych (tyłu uda) oraz mięśni czworogłowych ud. Przyczyną takiego zjawiska jest  przeciążenie struktur mięśniowych oraz zmęczenie spowodowane nadużyciem lub nieodpowiednią regeneracją , skutkującymi miejscowymi skurczami w obrębie przeciążonych włókien m...
Czytaj więcej

#11 RODZAJE SKURCZU MIĘŚNIA

Obraz
    Mięsień jest narządem zbudowanym z tkanki mięśniowej, mający zdolność do kurczenia się w wyniku otrzymania odpowiedniego bodźca (w przypadku czynnego narządu ruchu, w wyniku bodźca ze strony odpowiednich komórek nerwowych mózgowia lub rdzenia kręgowego). Wyróżniamy trzy rodzaje mięśni:   zbudowane z tkanki mięśniowej gładkiej (obecna jest m.in. w ścianach  naczyń krwionośnych , przewodu pokarmowego, dróg oddechowych, pęcherza moczowego, dróg rodnych. Czynnością tej mięśniówki zarządza autonomiczny układ nerwowy - poza kontrolą naszej świadomości). mięsień sercowy (składa się z włókien mięśniowych poprzecznie prążkowanych). Niezależny od świadomych bodźców nerwowych. zbudowane z włókien mięśniowych poprzecznie prążkowanych (czynność odbywa się pod wpływem bodźców ze strony ośrodkowego układu nerwowego, podległe naszej woli). Jest to rodzaj mięśni, który tworzy część czynną narządu ruchu człowieka (mięśnie szkieletowe)  potrzebną do wykonywania wsz...
Czytaj więcej